Een veelomvattend woord, waar de laatste tijd meer over gesproken wordt omdat ons bewustzijn in constante relatie met ons lichaam en de wereld om ons heen staat.

Bewust-zijn van je lichaam wil niets anders zeggen dan dat we ons bewust kunnen worden wat ons lichaam ons wil zeggen en aanreikt aan signalen, zodat we dat mee kunnen nemen in ons bewust-zijn in het leven van alledag.

Met de uiteindelijke bedoeling dat ons bewustzijn ook volledig geïntegreerd wordt in iedere lichaamscel, dat geest en lichaam één worden, zonder scheiding. Die scheiding was er wel in het vorige tijdperk: het Vissentijdperk. Het huidige Aquariustijdperk is een bewustzijns- tijdperk, en daarom zijn we nu niet voor niets “aan het werk” om die integratie ook vloeiend en in meer liefde te laten verlopen. En wanneer de integratie heeft plaatsgevonden, dán pas kun je volledig helemaal jezelf zijn, en ben je tevens meer geaard.

Boeken met de symbolische achtergrond van ziekten of ongemakken zoals onder andere van Christiane Beerlandt “De sleutel der zelfbevrijding” en van Dethlefsen “De zin van ziek zijn“ kunnen je al helpen om ervan bewust te worden wat ziektes, kwaaltjes, en dergelijke je willen zeggen, maar zelf geef ik er de voorkeur aan dat iemand eerst aan zichzelf vraagt: “Wat zegt dit mij? Wat is de sensatie die ik voel?” De sensatie die men lichamelijk voelt zegt iets over hoe men zich emotioneel/geestelijk voelt.

Bij terugkerende pijnen: “Wanneer is die pijn of last eigenlijk begonnen? Wat speelde er toen in mijn leven? Waar was ik toen mee bezig?”

Door het vertalen (en het durven voélen) van die signalen wordt men zich meer bewust van hoe men in het leven staat, en wie men nu eigenlijk is; men leert op de eerste plaats zichzelf beter kennen. En steeds opnieuw om daar dan in liefde naar te kijken, zonder veroordeling.

Er is niets zo helend als liefde voelen voor jezelf en dan pas kun je liefde voelen en geven aan een ander in alle toonaarden. Een cliché zin …. maar o zo waar… Wanneer men van zichzelf houdt, bruist ook het lichaam van energie, de ziel wordt opgetild en de geest… die blijft inspireren. Men wordt bewuster, wijzer en men leeft intenser, in meer blijheid.

Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de uitstraling van iemand die van zichzelf houdt en tevreden is. Die iemand ís liefde. Van zo iemand krijgt men energie en daar wordt men ook blij van.

Die persoon (ook de huid) straalt dat letterlijk en figuurlijk ook uit.

Een jaar of vijftien geleden kwam er ineens iemand op mijn pad waarin ik veel van mezelf herkende en die door er gewoon te zijn als vanzelf heel veel liefde in me aanraakte, waardoor ik automatisch bewuster in liefde ging leven. Achteraf bezien een begin van de intentie (toen nog onbewust) om te gaan leven in het Christusbewustzijn.

Deze ervaring heeft me in feite aangezet om het muurtje, dat ik uit zelfbescherming om me heen had opgebouwd, af te breken en te helen in een sfeer van veiligheid die voelde als thuiskomen. Het maakte me ervan bewust dat we állemaal ergens vandaan komen waar altijd liefde ís en was. Het gevoel en die energie waren niet nieuw, maar me o zo bekend…. Ik kwam uit bij mijn kern, waar natuurlijk ook mijn egostukken en schaduwkanten aan de oppervlakte kwamen, maar kon en durfde die te erkennen.

Tijdens die periode begon ik ook voor het eerst bewust mijn lichaam en de chakra’s te voélen, en echt van mezelf te genieten, soms weer als een kind. In die tijd keek ik op een dag in de spiegel en het leek alsof er licht straalde uit mijn huid. Ik schrok wel even …. maar nadien ging ik beter letten op de huid van mensen, en “zag” dan of het licht wel of niet tot in de lichaamscellen reikte. Ik wist toen niet wat ik daarmee moest, wel dat het met “liefde zijn” te maken had en liet het voor wat het was. Ik maakte er wel eens mensen attent op ook al kon ik dat nooit nergens terugvinden in boeken.

En nu, jaren later, is dat begrip me duidelijk: het is het “Lichaamsbewustzijn”: Het licht (kennis en bewustzijn in liefde) tot in de cellen kunnen voelen en toelaten, zodat je dat kunt delen met alles en iedereen om je heen.

Wanneer ons bewustzijn dus groeit in liefde zoals in deze overgangstijd en we meer en meer uit willen gaan dragen wie we werkelijk zijn, is verandering van voelen, denken en leefwijze om meer heel te worden daar een logisch gevolg van. Ook valt het op dat men zich bewuster wordt van de zintuigen.

Hoe we ons ont-wikkelen en ont-plooien, is afhankelijk van de gebeurtenissen die men meemaakt, en de stappen en keuzes die men maakt in het leven.

Door die ont-wikkeling komt beweging, rek en nieuwe energie in ons bewustzijn, maar dat vraagt ook om loslaten van oude energie, denkwijzen en patronen. Meestal gaat dat vanzelf en geleidelijk, maar soms ook rigoreus.

Natuurlijk vraagt dat het een en ander van het lichaam, want het lichaam wil die (oude) meestal drie-dimensionale energie loslaten en opruimen om de nieuwe energie volledig tot in het DNA van de cellen toe te kunnen laten.

Wanneer we ons lichaam daarin dus niet bewust zouden meenemen, blijven er allerlei fysieke klachten ontstaan, want de oorsprong zit ook vaak in restjes van oude (soms levenslange) ziekten die niet goed uitgeziekt zijn. Als gevolg van emoties en gevoelens die we toen, om wat voor reden dan ook, niet genoeg doorvoeld en doorleefd hebben, en waar we in het verleden niet in liefde mee om wisten te gaan; daar dus ook niet bewust van waren. Het is ons ook niet geleerd, maar toch is er een diep wéten in ons allen dat het anders kan, want dat àndere hebben we allemaal gekend…. en daar worden we ons eindelijk meer en meer bewust van….

Het is alleen een zoektocht geweest.

Sommige ziekten/kwaaltjes kunnen al een voorprogrammatie hebben van twintig jaar of langer…, ook van vorige levens. En in ons lichaam, tot in de cellen, is dus ook een beweging gaande om die eeuwenoude slapende cellen wakker te maken, omdat ons cellulair bewustzijn meegaat in de evolutionaire groei en als het ware nu dus om een ont-waken vraagt.

Het is een gegeven, dat wanneer men in de geest heel veel aan het loslaten is, het lichaam dat tempo niet altijd bij kan houden, want de geest is áltijd sneller dan het lichaam. Dáárom is het zo ontzettend belangrijk om het lichaam in het helen steeds in liefde en mededogen mee te nemen door te zorgen dat er een natuurlijke vanzelfsprekende doorstroming van in- en uitgaande energie tot in de cellen plaats blijft vinden.

Door er zelf zorg voor te dragen om, naast je geest en ziel, óók je lichaam goed te verzorgen. Door onder andere goede voeding tot je te nemen, je de liefde gunnen om dat ook te ontvangen, het lichaam laten masseren, het op tijd rust gunnen, er liefdevol mee te praten, met liefdevolle mensen om te gaan, te zorgen voor voldoende lichaamsbeweging, enzovoorts.

Ons lichaam is hier op aarde onze tempel, ons huis, en wanneer we daar liefdevol voor zorgen blijven we beter in evenwicht en kunnen we beter voluit liefde “zijn”, als één geheel met onze geest, ziel en ons Hoger Zelf.