'The person who says it cannot be done should not interrupt the person doing it.' - Chinese Proverb

We zijn zoveel meer dan de maskers die we elkaar vertonen. Wat zit er achter het gedrag? Achter de emotie? Wat laten onze kinderen ons zien?
Uit eigen levenservaring weet ik dat er heel veel verschillende manieren van opvoeden en verschillende manieren van je met elkaar verbinden zijn. Met mijn oudste dochter bewoog ik zonder veel nadenken met alle winden mee. Met mijn middelste ging ik in de contramine, mijn wil is wet. En bij de jongste heb ik leren kijken naar wat hij nodig had en heb mijn wereld daar toen zo veel mogelijk op aangepast.
Mijn aanpak met mijn middelste werkte het minst van al mijn manieren. Ik deed dat opvoeden niet vanuit mijn eigen wijsheid. Maar uit overleving, vanuit een masker omdat ik ook zo opgevoed was. Met mijn jongste, die drie maanden te vroeg werd geboren, vielen alle maskers af. Er ging een deur open. Zo is het leven dus bedoeld!
Mijn middelste spiegelde mijn boosheid, mijn verdriet, mijn woede en ik wees haar in dat spiegelen af. En daarmee bleek later ook een deel van mij zelf. Het spiegelen werkte bij ons als volgt: Mijn middelste kwam naar me toe met pijn, boosheid, angst, verdriet, blijdschap en liet het mij zien. Wat ze wilde is omarmd worden, in liefde omvat, in alles wat zij mij toonde. Als ik haar in die emotie had erkent, had gezien dan had ik tijd en ruimte gemaakt voor een nieuwe stap. Dan had ze haar emotie, met bijbehorend gedrag, los kunnen laten in moeiteloosheid.
Maar vanuit mijn overleving, na een zware periode in mijn leven wees ik haar, op dat moment, in haar emotie af. Niet gezien, niet gehoord en niet gekend voelen. Dat doet wat met je zelfbeeld.
Op deze pijn kan het gebeuren dat een stukje van jezelf zich afsluiten. Netjes worden opgeborgen zodat het niet meer gezien, gehoord en gevoeld hoeft te worden. Daarop creëer je ontkenning in plaats van erkenning.
Nou heb ik de mazzel dat mijn kind veel veerkracht liet zien en ik er vrij snel achter kwam dat wat ik aan het doen was wel werkte vanuit een veld van afweer en verdediging maar niet vanuit een veld van liefde, een helend veld van liefde. Dit is het punt waar ik zelf elf jaar geleden de ommezwaai ben gaan maken. Wat voor masker draag ik eigenlijk? Wat zit er achter mijn masker van onverschilligheid, van overleving, van hardheid? Welke kwaliteiten heb ik daar achter verstopt uit angst afgewezen te worden om wie ik werkelijk ben en uit angst om dat (nog) te tonen.
Naar mijn inzien kom je namelijk allemaal als kind op aarde als bron van licht. Het kind is nog vrij in zijn of haar bewegingen en gedrag. Pas later komen daar allerlei restricties op. Maskers voor. Ieder litteken, pijn laat een nieuw stukje echtheid achter en wordt verborgen achter een masker van onverschilligheid of doorzettingsvermogen of gespeelde hardheid, om mee te komen met de rest en uit angst niet afgewezen te worden door de groep. Maar wat laat een kind mij nou werkelijk zien in al haar openheid en in al haar vrijheid? En wat laat een kind zien als het onrustig en druk is, of boos en angstig of bemoei-achtig en scherp?
Ik denk dat mijn kinderen mij wijzen op een kans. Een kans om te helen. Me herinneren aan mijn heelheid. Net zoals mijn kinderen namelijk soms wat beperkt worden in hun groei door mijn remmingen zo is dat ook ooit bij mij gebeurd vanuit mijn gezin en systeem van herkomst. Niet uit opzet, maar omdat mijn ouders in hun tijd bepaalde overlevingsstrategieën nodig hadden om hun jeugd te overleven. En bij mijn ouders is weer hetzelfde gebeurd vanuit hun gezin en hun systeem van herkomst. En zo verder. Zo kunnen we dus ontelbare generaties door blokkades en overtuigingen en overlevingsstrategieën door blijven geven zonder ons er zelf bewust van te zijn en zonder dat het nog nodig is. Want een van de kenmerken van een overlevingsstrategie is dat het vaak niet in het nu gestoeld is. Het is gedrag aangeleerd toen het nodig was, maar is in tijd allang de oorsprong vergeten, onbewust gedrag geworden. Daar waar het gevaar (lees trauma/afwijzing) allang geweken is, staat het systeem nog op scherp. Klaar om zich te verdedigen, te handhaven. Zo kom ik uit een gezin met joodse ouders, het gevaar van de oorlog was in mijn jeugd allang geweken maar de angst voor het bestaan hier op aarde was iedere dag onbewust voor mij als kind heel duidelijk voelbaar en aanwezig. Wat doe je als kind, je pikt dat op en gelooft dat dat de waarheid is en gaat die leven.
We zijn allemaal een onderdeel van een groep met een eigen thematiek en een eigen verhaal. Wij hebben allemaal om onze liefde een systeem ontwikkeld om pijn en afwijzing op afstand te houden. Maar wil je open in verbinding treden met een ander dan zit deze bescherming het ware contact in de weg.
Hoe kun je naar deze bescherming, deze verhalen, deze overlevingsstrategie nou anders naar leren kijken dan in termen van goed of kwaad. Zonder oordeel maar met je ogen wijd open om zo zelf de poort van verandering te kunnen zijn.
Als opsteller, reader, healer , kind en spiritueel volwassen mens heb ik leren kijken naar alle verhalen die een ieder bij zich draagt. De verschillende brillen waarmee je jezelf en de wereld om je heen waarneemt . Filters. Vanuit het gezin, de cultuur waarin je bent opgegroeid. Met ieder hun geheel eigen regels en wetten. Door deze filters hebben wij leren kijken. Maar achter deze bril ligt een hele andere wereld: een van licht, een van waarheid, een van helderheid en een van liefde. Een veel grotere wereld dan de bril ons kan spiegelen. De brillenglazen zijn gemaakt gedurende het leven (of vorige) en opgezet en geslepen meestal vanuit onze kinderjaren. We zijn zo gewend geraakt aan de brillensterkte dat we vergeten zijn dat de wereld zonder deze brillenglazen er veel mooier en liefdevoller en veiliger uitziet. De bril is bedoeld als afscheiding, dit ben ik en dat is de ander. Maar in wezen zijn we allemaal een. Allemaal opgebouwd uit hetzelfde liefdesveld en ieder met zijn of haar geheel eigen kwaliteiten en eigen wijsheid. Kinderen dragen die bril nog niet. Zij staan nog open. Zo kunnen zij ons wijzen op wat voor een soort glazen wij in onze bril dragen. Waardoor wij de wereld verkleinen en versmallen. Voor hun zijn de mogelijkheden nog ongekend en open. Dat is voor ons als volwassenen een kans om van te leren.
Na jaren van kijken en zelf veel oefenen in vallen en opstaan, heb ik geleerd dat er de mens is en er de verhalen zijn. Alhoewel ze bij elkaar te lijken horen zijn ze niet hetzelfde. Ik ben niet het verhaal en het verhaal is niet mij. Als ik mij identificeer met mijn verhaal (middelste, joods, beschadigd, pijn, verdrietig, onaf) dan heb ik weinig keuze dan in deze beperking te leven. Leer ik voorzichtig te zien dat er een verschil is tussen mijn verhaal en wie ik werkelijk ben, dan krijg ik een keuze en word mijn wereld een stuk groter, en blijer en gevuld met liefde en respect. Voor wie ik ben, voor wie de ander is, voor wie wij samen zijn en hoe wij met elkaar deze wereld kunnen verlichten. Ons licht op aarde kunnen gronden. Verbinden met elkaar. In respect met de aarde en in respect met het grote geheel hier op aarde.
De Indianen en Sjamanen geloven dat je 7 generaties terug gaat en aan 7 generaties verder door zult geven. We dienen dus niet alleen onze kinderen door ons vanuit helderheid en in liefde met elkaar te verbinden maar ook weer hun kinderen en hun kinderen en hun kinderen en hun kinderen en hun kinderen en hun kinderen.
Met de komst van mijn kinderen is er veel veranderd in mijn leven. Het gaf mij voor het eerst heel helder hoe kostbaar het leven is. Ik ben gaan kijken. Een nieuwe wereld opende zich. Een wereld van nieuwsgierigheid en van ontdekking. Een wereld van ontzag en eerbied en ook van veel dankbaarheid.
Mijn kinderen hebben een enorme potentie en een geheel eigen bron van wijsheid. Regelmatig schiet ik zelf nog in afweer en verdediging maar altijd gaat er ergens een klein lampje branden wat me verteld; "kijk, kijk, kijk". Leer en groei en omarm en heb lief. Voor mijn kinderen is 'zijn' iets vanzelfsprekends en natuurlijks. Zij dragen minder brillen en filters. Zij laten mij zien wat dat is, in volheid aanwezig kunnen zijn.
Eigenlijk zijn al onze kinderen helder ziend en ieder op hun geheel eigen authentieke manier vol aanwezig.
Als we hun leren benaderen als een richting aanwijzer, een indicatie, een hand wijzing, dan kan dat ons proces ondersteunen van hier liefdevol op aarde zijn.
Als ik als volwassene aanwezig ben in mijn veld van liefde dan is er tussen mij en mijn kinderen de juiste communicatie er als van zelf. Dan ben ik er om wat te sturen en te bewegwijzeren maar gebeurt het werk van 'de opvoeding' in een vanzelfsprekende vorm van constante verandering, beweging en stroom.
Vanuit deze beweging is het voor mij leuk om met jou mee te kijken naar jouw systeem en naar jouw licht. Jij als ouder, jij als woordvoerder voor school, jij als verzorger of jij als kind.
Dat doe ik vanuit een helder ziende ruimte in een healing, reading, coaching of therapie sessie. Op deze manier  creëer je zelf een nieuwe ruimte, een nieuwe focus en  een nieuwe vorm van je verbinden met jezelf en de ander.