Graancirkels en discalculie

Joanne van Wijgerden

Graancirkels en discalculie

In mijn werk hou ik enorm van nieuwe mogelijkheden die zich aandienen en de creativiteit die dat met zich meebrengt. Hier doe ik verslag van een sessie waarmee een 14-jarige met een ernstige vorm van discalculie zichzelf een prachtige heling gaf.

Carla kwam twee sessies eerder bij mij voor een aantal problemen: grote angsten, geplaagd op school, depressief. In de eerste sessie die ik haar gaf, kwamen haar helderziende vermogens boven tafel toen zij opeens haar overleden opa, hond en tante terugzag en merkte dat het met alledrie heel erg goed ging. Zij had deze vermogens diep weggestopt toen zij 9 was. Na deze sessie mailde haar moeder dat Carla ‘s nachts nu weer bezocht werd door overleden mensen en zij van angst weer in het bed van haar ouders sliep. Na enige tips aan haar moeder(Carla kreeg Aurora 20 mee, maar durfde het flesje niet bij haar te houden), keerde de rust terug en was Carla niet meer bang. De volgende keer dat Carla bij mij was, was er immens veel veranderd. Op school ging het veel beter. Thuis was er weer een vrolijke meid. Die keer kreeg zij in de sessie een flashback van vorige levens. Daar was ze niet zo blij mee. Gelukkig kreeg haar moeder(die bij de sessie was) aanvullende beelden en daar hebben zij na de sessie intensief met elkaar over gesproken. De derde keer ging het zo goed met Carla dat ze zich afvroeg waarom ze nog bij mij was. Toen vertelde ze bij toeval dat ze heel erg slecht kon rekenen vanwege discalculie. Zij wilde hier wel aan werken.

Zij koos zelf haar remedies uit en we gingen aan het werk. Na het aarden, koos zij een remedie uit de Aurora II serie. Deze remedies (met name 18-24) ondersteunen de herverbinding in de hersenen. Ik druppelde wat Aurora 21 op de middellijn van haar haren en vroeg haar wat er gebeurde. Zij voelde hoe het begon door te stromen in haar hoofd zonder dat ze specifieke dingen kon zeggen. Ik vroeg haar om terug te gaan naar het eerste moment waarop zij merkte dat zij ‘’ afgekeurd’werd op haar rekenen. Zij vertelde dat ze dat beeld zich nog helder kon herinneren. Zij was zeven en had met veel aandacht haar hrekenwerk gemaakt op school. Het was heel goed gelukt en zij was er heel trots op. De juf nam haar boekje in ontvangst en was gelijk met haar aandacht bij een ander kind. Ik vroeg haar wat ze de juf nu zou zeggen en dit telepathisch uit te spreken. Vervolgens vraag ik haar wat er met het meisje gebeurt en ze zegt stomverbaasd: ze pakt een nieuw rekenwerk en gaat ermee aan de slag en ze krijgt hulp van iemand. Dan laten we dat beeld rusten en ik pak intuïtief een boek over graancirkels en vraag haar een plaatje uit te kiezen. Dit plaatje kiest zij uit. Ik vraag haar naar het plaatje te kijken terwijl ze een flesje Chrystael in handen heeft (werkt nog intenser op de hersenen, nl. op het activeren van slapende neurologische verbindingen) en zo te kijken dat het helemaal haar hoofd binnengaat. Wat er gebeurde was dat ze ‘vertrok’ alsof haar ogen een andere dimensie binnengingen. Ze vertelde dat alle takjes van het plaatje verdwenen en na een poosje verschenen ze weer. Op dat moment was het klaar. Ik leg het boek weg en vraag haar weer naar de situatie van het meisje te kijken en opeens floept ze eruit: ze kan rekenen!. Carla schrok er van wat ze zelf zei. Ik vertelde dat die verbinding inderdaad hersteld was. Dat ze nu alleen nog moest ontdekken hoe rekenen voor haar werkt, maar dat ze het inderdaad kan. Haar moeder heeft dezelfde handicap, dus die had wel ideeën om dat op een speelse manier te testen.

Nieuwsbrief