Een tijd geleden liep mijn praktijk maar niet. Ik zat maar te zitten en las alleen maar boeken, beetje sporten en mijn zoon met PDD-NOS begeleiden. Mijn sociale kringetje werd wel erg klein.

Ik kwam terecht bij een uitzendbureau en kon weer gaan werken in mijn oude vak op tijden die ik zelf kon bepalen. Dit was werk bij geestelijk en lichamelijke gehandicapten in een instelling waar ik de toenmalige Z-verpleging deed. Het werd bar slecht betaald maar ik besloot een poging te doen om de verveling te doorbreken. Ik moest op het laagste niveau beginnen omdat ik er al zo lang uit was. Een echte egokraker. Daar stond ik dan, als HBO-therapeut en acupuncturist met een eigen praktijk op VMBO-niveau te werken.

Tot mijn grote verbazing constateer ik dat ik dit werk met heel veel plezier en liefde doe. En ik doe dit werk zo goed dat ik gisteren een functie hoger gezet ben, geweldig. Door de cursussen bij Joanne kan ik, zoals mijn leven bedoeld is, op zielsniveau communiceren met hen, gelijkwaardig. Ik voel dat ik vanuit onvoorwaardelijke liefde kan zijn en dat steeds mijn genezend vermogen aan het werk gaat. Iedere dag begin ik met een uur meditatie. Deze bestaat uit 4 technieken en twee daarvan kan ik ook nog tijdens de dag doen om bij mijn innerlijk licht en liefde te blijven.

Op een groep waar ik met oudere mannen werkte die niets konden, die doof of blind zijn en totaal verzorgt moesten worden, zag ik een man zitten die misvormt was en zeer gesloten. Ik was direct ‘verliefd' op hem en wilde hem met al mijn liefde omarmen. Maar daar moest hij niets van weten en hij duwde me van zich af. Oké, daar stond ik dan, een beetje verbouwereerd dat wel. Maar ik wist ook dat niets moet en ik vond het ook erg goed van hem. In die tijd werd hij geopereerd aan zijn oog, hierna was hij volledig blind. Ik wilde hem leren kennen en langzamerhand ging ik beseffen dat hij wilde dat ik hem hoe ‘zwakzinnig' en misvormt hij ook was, als normaal moest behandelen. Dit merkte ik toen ik hem een keer aan het douchen was en ik tegen hem vertelde over mijn leven, dat ik een hond had en een kind nog thuis. Dit was kort, zoals je tegen je familielid praat. Hierna kwam er een omslag, ik ging aanvoelen hoe hij de dingen wilde, dat hij van schommelen hield.

Vanaf dat moment begon er iets te groeien, ook al kon hij niet praten. Hij liet me meer en meer toe tot zijn wereld. Ik mocht hem over zijn hoofd of in zijn nek strelen, kusjes op zijn wang geven, dit was al heel erg veel voor mij, dat we vriendjes werden dat was zeker. Hier heb ik het overigens over een half jaar opbouw.

Op een ochtend kwam ik na 2 weken weer op zijn groep te werken. Ik liep direct naar hem toe en ging met mijn gezicht dicht bij hem staan en vertelde hem dat ik een tijdje niet was geweest, maar dat ik bij andere mensen had moeten werken. Op dat moment sloeg hij ineens zijn arm om me heen. Ik was diep, diep geraakt. Wat een kado.

Het is zo in de gezondheidszorg dat je blij mag zijn dat je momenten met cliënten kunt hebben. Je moet steeds je direct verder aan het werk, andere mensen wassen, eten of drinken geven enz enz. Maar het is er en het gebeurde en ik maak dankbaar gebruik van die momenten om contact te maken. Ze ‘vertellen' me heel veel ook al kunnen ze niets zeggen, zien of duidelijk maken. Ik maak op zielsniveau of telepathisch contact en wordt één met de ander, harten die samen spelen, spreken, zien en horen. Dit gaat vanzelf en ik hoef hier geen moeite voor te doen. Vaak zitten zij er al en hoef ik alleen maar mee te stromen, soms nodig ik hen uit en als zij dan mee stromen is het een groot feest! En dit is elke dag dat ik werk!

Doordat ik op diverse locaties werk (arbeidstherapie, woongroepen, tehuizen), ontmoet ik veel verschillende cliënten. Ze vragen heel vaak wanneer ik weer kom, laten merken dat ze het fijn vinden dat ik er ben of dat ze me missen.

Ik zeg ze dan dat ik ze ook mis en het ook erg fijn vind dat ik er weer ben. Er zijn zeer speciale specifieke gevallen waarin wonderen gebeuren, maar ook los van die wonderen is het eigenlijk altijd geweldig.

Het maakt me zielsgelukkig, de ander herkent iets in mij en ik zie hetzelfde in de ander. Wat is dit. Voor mij herkennen we in elkaar het goddelijke, het licht en de onvoorwaardelijke liefde die we gekregen hebben in dit leven en die in je zit. Als ik daar zelf zit valt alles weg, het stoffelijke, materiële en het oordeel over hoe je moet zijn of eruit moet zien. En deze mensen zitten daar al vanzelf.

Ik moest een lange weg gaan om in dit bewustzijn te komen, maar dat maakt niet uit, als je maar op de weg zit. De weg van cursussen, healings en niet te vergeten alle lichtremedies die me ‘wakker' maakten, waardoor ik echt met het universum begon te communiceren.

De mensen met het syndroom van Down zijn een speciale groep, zij gaan werkelijk zo liefdevol om met hun medemens. Het is heel normaal voor ze een arm om je heen te slaan. Op een van de groepen waar ik werk zijn een paar vrouwen met dit syndroom en het ontroert me te zien hoe ze met zijn allen om en bij iemand staan om die te troosten bij verdriet. Ze zijn zo betrokken en liefdevol. Engelen onder de Engelen, jij bent een Engel, jij bent een Engel, je bent een Engel!

Dit voelt zo rijk en zo mooi en het is ongelooflijk dat dit zo dicht in mijn bereik is gekomen. Het is voor mij werk ‘voor erbij', naast mijn praktijk waar (nog) niet veel patiënten komen. Maar de behandelingen wel effectief zijn en slaan aan. Ik loop met plannen mijn praktijk en behandelingen aan te gaan bieden aan zorginstellingen. Wat niet naar mij komt, daar kan ik wel naar toe. Ik voel me meer dan ooit gemotiveerd. Ik weet ook niet hoe mijn leven gaat verlopen maar dit voelt wel heel erg mooi zo. Veel mooier dan vroeger toen ik Healing-Arts nog niet kende en ik met mezelf en met mijn leven in mijn maag zat en mijn draai niet kon vinden. Nou, die draai heb ik duidelijk wel gevonden.

Bedankt!