Hier wil ik het verhaal vertellen van een prachtig spiritueel mens die in zijn leven maar niet de sleutel kan vinden om zijn spiritualiteit op aarde te manifesteren Het is een prachtig verhaal omdat heel helder wordt dat er maar één manier is voor ons om spiritualiteit te aarden en dat is door ons lichaam te voelen en in ons lichaam te blijven. Niet als beperking, maar omdat we in ons lichaam de waarheid van ons hart kunnen voelen en naar de waarheid van ons hart kunnen leven. Als je geest buiten het lichaam vertoeft, is hij overgeleverd aan willekeurige energieën waar de geest pas in verbinding met het gevoel in het lichaam (of de hartsenergie in het lichaam) de waarheid kan onderscheiden. Er kwam een man bij mij die ik al langer ken, maar het was jaren geleden dat we samen gewerkt hadden. Hij vertelde dat hij jaren bezig geweest was met spiritualiteit en dat hij nu veel meer met het aardse bezig wilde zijn. Met de concrete werkelijkheid. Hij voelde zich heel erg kwetsbaar op het moment dat hij naar zijn eigen waarheid luisterde en had het gevoel dat hij heel moeilijk zijn eigen waarheid vast kon houden ten opzichte van anderen, ofwel zichzelf te zijn en daarin voelde hij zich heel kwetsbaar. Ook voelde hij veel boosheid in zijn lichaam en had het gevoel dat hij nog veel los moest laten. We gingen aan het werk met de zon onder de voeten en gelijk viel op dat hij een soort splitsing maakt tussen spiritualiteit en aarding. De zon was buitengewoon groot, maar er was geen contact tussen de zon en zijn voeten en hij was bang zich met de zon te verbinden. Hij ging van de zon weg door zo te wiebelen dat hij bijna omviel, als een ongewortelde plant die omver geblazen wordt door de wind. Hij zag twee donkere manen onder zijn voeten waarbij hij opmerkte: “Als ik veel loslaat, dan zakt de maan weg in de zon.” Ik vroeg of hij hieraan toe was en hij zei “ja”. Vervolgens gebeurde wat hij had aangekondigd, de maan zakte weg in de zon en de stralen van de zon kwamen als een spiraal zijn voeten binnen. Weer had hij de neiging om met zijn geest zijn lichaam uit te gaan en ik vroeg hem te vertellen wat er in zijn lichaam gebeurde. Door zijn focus op het lichaam voelde hij hoe de energie zijn lichaam vulde en dat dat eigenlijk een heel aangename ervaring was. Zijn neiging was om weg te gaan van deze energie door bijna achterover te vallen en ik moest hem steeds weer vertellen hoe de energie zijn lichaam meer en meer kon binnengaan. Hij voelde hoe zijn stuitje zich begon te vullen. Vervolgens zag hij een bepaalde energie voor zich en meldde dat. Zijn onmiddellijke reactie op die energie, was dat hij plaats maakte in zijn lichaam. Hij week als het ware achteruit uit zijn lichaam om ruimte te geven aan de energie. Het was heel frappant om te zien, want daarmee liet hij opeens zien hoe hij met andere energieën omgaat. Dus ik vroeg hem gewoon de zon onder de voeten weer te voelen en zijn lichaam te blijven voelen en de energie als het ware terug te duwen zodat deze energie niet meer zijn lichaam in kon gaan. En opeens snapte hij wat zijn gewoonte was: terugwijken voor andere energieën en hierdoor zijn eigen gronding kwijtraken. Ik vroeg hem simpelweg weer zijn lichaam te voelen. En daardoor kon hij ervaren hoe het is om zichzelf te zijn. Vervolgens noemde hij het woord “drempels”. We wisten beide niet direct wat de drempels waren, maar even later lieten zij zich zien. Hij ging steeds dieper zijn lichaam in en voelde door in zijn lichaam te zijn dat hij nu bij zijn eigen waarheid kon blijven. Die ervaring riep vreugde op en tegelijkertijd boosheid. In het lichaam zitten op weg naar beneden een aantal emotionele “drempels” en je kunt alleen dieper je lichaam ingaan als deze drempels aan bod komen. Die drempels zijn soms opgeslagen verdriet, soms opgeslagen boosheid. Dus zo werd hij beurtelings verdrietig, boos en moest hij lachen. Alleen maar door ook dat weer te voelen kon de energie van de zon (het hoger Zelf) door de energie van de “drempels” heengaan. En daardoor kwam hij steeds steviger op zijn benen te staan. Op een gegeven moment beschreef hij dat hij nu voelde hoe het is om met beide benen op de aarde te staan. Een ervaring die voor hem behoorlijk nieuw was. Vervolgens vroeg ik hem of hij voor zijn gevoel op de aarde dan wel meer in de aarde stond. Zijn antwoord was dat hij voelde hoe de vrouwelijke energie in de aarde hem aanraakte en hoe onvoorwaardelijk deze energie was. Dat raakte hem enorm diep. Hij vertelde dat hij dit als een enorme erkenning van zijn man zijn ervaarde. Hij kon helemaal toestaan dat deze mannelijke energie in zijn lichaam geaard werd (hierbij gebruikten wij uiteraard een Pathara-Ma flesje maar ik ben vergeten welk nummer het was) door de onvoorwaardelijke vrouwelijke energie van moeder aarde. Hierdoor voelde hij zich veel minder kwetsbaar, maar gedragen door de aarde. Daarmee was de sessie rond en waren wij beiden heel tevreden over wat er gebeurd was.