Onvoorwaardelijke liefde,

Dit artikel wil ik graag beginnen met mijn eigen leerproces t.a.v. mijn eigen kinderen.

Zowel in mijn mens-zijn als therapeut en healer en daarvoor als managementtrainer en coach in het bedrijfsleven, zie ik als mijn taak en kwaliteit om een mens in zijn eigenheid te respecteren en iemand te ondersteunen om zijn kwaliteiten vorm te geven in de wereld.

Zo kijk ik ook naar mijn eigen kinderen en ik handel vanuit dat bewustzijn vanaf het moment dat ik zwanger van ze was. Maar ook al kijk ik en handel ik zo, dat wil niet zeggen dat ik daarmee voldoende voorbereid was op het proces van opvoeding en wat ik zelf daarbij had te leren.

Toen mijn oudste 7 was (hij is nu 13 jaar), was hij nogal negatief over zichzelf, wilde regelmatig dood en bracht mij door zijn gedrag tot wanhoop. Het ergste moment dat ik mij hiervan herinner, is dat ik een keer geheel buiten mijzelf bij zijn bed stond te schreeuwen dat hij moest ophouden (waarmee weet ik niet meer). Hij schrok zo van mijn uitval dat hij als een bevend konijntje in zijn bed lag. Tijdens mijn woede realiseerde ik mij tegelijkertijd hoe gevoelig hij was terwijl hij zich buitengewoon ongevoelig gedroeg. Dat inzicht maakte het mij makkelijk mijn woede te kalmeren en het op dat moment weer goed te maken met hem.

Om mijn oudste te beschrijven, zal ik enkele gedragskenmerken noemen uit die tijd: hij was  nogal egoïstisch, deed moeilijk iets voor een ander, kon de woorden ‘dank je wel’ of ‘sorry’ heel af en toe over zijn lippen krijgen en kon zich zelfs na een fantastische verjaardag niet  tevreden voelen. Daarnaast wilde hij heel graag de beste zijn en vond zichzelf een mislukkeling als iets een keer niet perfect ging. Hij was uiterst kritisch naar mijn man en mij, maar als dubbele ram (zowel zijn sterrenbeeld als zijn ascendant is ram: de ascendant staat voor hoe hij overkomt in de wereld) was hij heel moeilijk aanspreekbaar op zijn eigen gedrag. Daarnaast uitte zijn gevoelige aard zich in het feit dat hij mijn man en mij absoluut niet kon missen en hij moest om onduidelijke redenen iedere dag huilen op school.

Kortom, er waren dagelijks confrontaties en ik betrapte mijzelf erop dat ik af en toe geen raad met hem wist.

Op een dag realiseerde ik mij dat ik heel veel van hem hield toen hij geboren werd, ook toen hij één jaar was. Maar daarna waren er nogal wat ‘mitsen en maren’ in mijn liefdesrelatie naar hem geslopen. Het was een soort voorwaardelijke liefde geworden. Toen ik mij dat ‘op een dag’realiseerde en terugdacht aan zijn peutertijd, aan dat jochie waarmee ik schaterend op de wipkip zat, was het eigenlijk heel makkelijk om weer de onvoorwaardelijke liefde in mijzelf te voelen die ik vroeger ook voor hem voelde.

En toen ik die beslissing genomen had en zo naar hem keek, niet zomaar een moment, maar iedere dag, veranderde alles aan hem. Voor mij was hierbij hulp dat ik hem zag zoals hij nu was, maar tegelijkertijd dat stralende eenjarige gozertje in hem zag.

Mijn zoon werd veel beter aanspreekbaar. Als ik hem nu met iets confronteerde, dan deed ik dat met liefde en openheid. Het was geen aanval van: ‘wat heb je nu weer gedaan’, maar een open bespreken van de situatie. En het wonder dat geschiedde was dat hij zei: ‘Je hebt gelijk mam’, of ‘dat was stom van mij’, of ‘zo bedoelde ik het eigenlijk ook niet’.

Mijn oudste heeft zich ontwikkeld tot een sociale gast die oog heeft voor andere kinderen. Hij houdt nog steeds van competitie en is regelmatig haantje de voorste, maar hij weet de ontspanning er beter in te houden. Hij is buitengewoon zelfstandig voor zijn leeftijd, maar komt ook uit voor zijn aanhankelijkheid naar ons. En dat is geheel wederzijds.

Sinds mijn ervaring met mijn zoon merk ik dat ik in begeleiding van ouders steeds weer het concept van onvoorwaardelijke liefde gebruik. Als ouders met hun kind bij mij komen, is het concept onvoorwaardelijke liefde bij wijze van spreken een vast agendapunt.

Als een ouder mij belt over een kind voor begeleiding, dan zeg ik twee dingen aan de telefoon:

-       heb je dit besproken met je kind en wil je kind dit zelf?

-       Ik werk meestal ook met een van de ouders (meestal de moeder) omdat gedrags- en pijnpatronen van ouders zich reflecteren in de kinderen en ik ruim ze liever op bij de bron.

Ouders herkennen dit en gaan hier bijna altijd mee akkoord en maken ook een afspraak voor zichzelf.

De meeste kinderen zijn als ze geboren worden, nog helemaal in verbinding met zichzelf, met hun eigen levenswijsheid, met hun Kern. Het is makkelijk voor ouders van zo’n hoopje liefde te houden. Het verschilt van kind tot kind, maar na zo’n anderhalf jaar beginnen de eigenaardigheden van een kind zich te ontvouwen: het ontwikkelen van een persoonlijkheid met minder leuke karaktertrekken. Soms worden ouders daarnaast ook nog geconfronteerd met intuïtieve vaardigheden of hoogbegaafdheid waar ze geen raad mee weten en waar ze in eerste instantie verdedigend op reageren. Verdedigend reageren doe je als ouder altijd vanuit de aards gebonden persoonlijkheid die de huidige gang van zaken graag onder controle wil houden. Zo ontstaat er vaak normerend, afstraffend en ontmoedigend gedrag naar het kind wat wij opvoeding noemen.

Het kind voelt zich door deze opvoedkundige aanmerkingen ontkend in wie hij is, maar is zichzelf niet bewust wat voor consequenties dat heeft. Omdat een kind (tot hij 12 jaar is) altijd van de ouders houdt – hoe ze hem ook behandelen – past hij het beeld van zichzelf aan. Dus als de ouders hem vooral op gedrag aanspreken, verliest het kind de verbinding met zijn diepere zelf. Maar een kind dat de verbinding met zichzelf kwijtraakt, verliest het gevoel van geluk in zichzelf en verliest het plezier dat bij de verbinding met het Zelf hoort. Daardoor wordt zijn gedrag extremer, tot het moment dat ouders het niet meer aan kunnen en hulp gaan zoeken. Hier kunnen soms jaren overheen gaan.

Als ik in een therapeutische waar het kind niet bij is met de moeder werk, dan kijk ik met haar zowel naar haar eigen kind-zijn als naar haar zoon of dochter. Vaak blijkt dat onverwerkte pijn in haar eigen kindertijd een objectief beeld van haar kind vertroebelt.

Ik zoek met de moeder naar een moment in het leven van haar kind, waar zij dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde voelde. Dat is vaak een zeer indringend moment dat bij de betreffende ouder veel emoties losmaakt. En vervolgens help ik de ouder met dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde in gedachten naar haar kind te kijken op de leeftijd die het nu heeft. Wat dan gebeurt, vind ik nog steeds een wonder. Het kind begint in het beeld van de moeder tegen hun moeder terug te praten als: ‘fijn mam, dat je ziet wie ik ben’. Of ‘mam, ik ben er altijd voor je’. De moeder opent zich voor het wezenlijke van het kind en het kind voelt zich eindelijk erkend in wie het is.

Dat geeft zoveel ontroering en blijdschap bij beiden.

Het leuke is dat een kind dit oppikt, zelfs als je het niet letterlijk tegen een kind uitspreekt. Ik wil twee voorbeelden geven. Eén daarvan is van een jongetje van 17 maanden! Zijn moeder was met hem bij mij omdat hij slecht kon slapen, veel huilde, volgens de moeder niet gelukkig was en zich amper liet knuffelen. Omdat hij zo jong was, werkte ik met hem via de moeder terwijl hij gewoon in mijn praktijkruimte aanwezig was. Terwijl wij werkten aan het gevoel van onvoorwaardelijke liefde van het jongetje voor zichzelf, begon het jongetje gedrag te vertonen dat hij nog nooit vertoond had. Hij begon te schateren, sloeg met zijn handjes op zijn moeders benen en knuffelde zijn broertje die ook in de ruimte was. Direct na de sessie zaten moeder en zoon innig te knuffelen en straalde het jochie van geluk. Kort na de sessie sliep hij door en zat zichtbaar goed in zijn vel.

Een ander voorbeeld is een meisje van 7 of 8 jaar die kwam met beide ouders. Terwijl ik de moeder hielp om haar eigen verleden te helen en toen zij vervolgens naar haar dochter keek vanuit onvoorwaardelijke liefde, begon de dochter in de aangrenzende ruimte te schateren van plezier. Toen ik daarna met het meisje werkte, was het makkelijk haar te aarden en liefde voor zichzelf te laten voelen, iets wat voor die tijd heel moeilijk was.

Het simpelste criterium voor een ouder om te weten of hij vanuit onvoorwaardelijke liefde naar een kind handelt, is of hij geniet van het kind. Genieten en plezier is een kenmerk van verbinding met het Zelf en waar een ouder dat heeft met zichzelf, staat hij open voor de Kern van het kind.

Kunt u zich voorstellen dat sinds ik mijzelf dit bewust ben (als ouder) en daar naar handel, het heel goed gaat met alle drie mijn kinderen en dat wij heel veel plezier hebben. Er zijn verbazend weinig conflicten. En als ik een conflict heb met mijn oudste, dan is dit open bespreekbaar.  Door mijn liefde (en mijn mans liefde), waarvan hij steeds weer voelt dat wij daar oprecht en integer in zijn, smelt zijn boosheid en kunnen we afspreken wat een ieder doet om het conflict op te lossen.

Joanne van Wijgerden

Joanne van Wijgerden werkt als therapeut en healer. Zij heeft de Healing Arts Liquid Light Remedies ontwikkeld en leidt therapeuten op in het werken met de Healing Arts. Zij heeft een scala van daarbij passende concepten ontwikkeld zoals het werken vanuit onvoorwaardelijke liefde. De Healing Arts ondersteunen op krachtige wijze het proces van heling en verbinding met het Zelf. Joanne geeft op aanvraag lezingen en workshops. Zie voor informatie en therapeuten die met Healing Arts werken www.healingarts.nl.