Dit is een geval van een cliënte met zware darmklachten, sinds jaren. Reguliere behandeling biedt geen soulaas, verschillende alternatieve therapieën helpen tijdelijk. Tot de volgende “crash”: vreselijke pijnen gepaard aan heftige paniekaanvallen en het gevoel te zullen stikken. Het duurt weken voor ze na zo’n aanval weer enigszins in balans is.

Na (zware) behandelingen in Engeland volgens de methode van de Amerikaan Paul Chek (sjamaan, holistisch therapeut), die overigens erg goed aanslaan, en één van zijn workshops, ook in Engeland, besluit cliënte, na wéér zo’n aanval Paul te bellen: “Het klopt niet dat ik nu weer zó ziek ben!”. Hij brengt het erg voorzichtig, maar voor haar vallen meteen alle puzzelstukjes in elkaar: ze draagt de energie van een veulen bij zich. Is zogezegd zwanger van een veulen. Vanaf dat moment houden haar darmen zich opmerkelijk rustig.
Paul doet haar een suggestie aan de hand hoe ze het veulen energetisch over kan dragen aan een hengstige merrie die gedekt gaat worden (ze moet op een bepaalde wijze op de rug van de merrie gaan liggen en vervolgens enkele rituelen uitvoeren) want het veulen wil persé een “life experience”, een levenservaring, opdoen. Als het niet lukt mag ze naar Amerika komen voor persoonlijke sessies met hem, die ongeveer een week in beslag zullen nemen.

Cliënte heeft in het verleden enkele behandelingen bij me ondergaan en daarna hebben we contact gehouden. Ik heb altijd wel een energie om haar heen gevoeld, maar kwam nooit op het idee dat het een veulen zou kunnen zijn…
Cliënte mailde me het hele verhaal ik dacht gelijk “dat kan simpeler”. Ik stelde voor om de overdracht samen met mij te proberen. Ze vond een vriendin, die toch al van plan was een veulentje bij haar merrie te fokken, bereid om haar merrie voor dit doel te “laten gebruiken”. Ik stelde als voorwaarde dat de merrie zelf ook akkoord moet gaan en dat het “klikt” tussen het veulen en de toekomstige moeder. Cliënte kende de merrie en had de indruk dat dat wel het geval zal zijn. Toen ik dit verhaal tegen Wahinhe en Vienne, onze eigen merries, aanhield, biedt Wahinhe spontaan aan om “draagmoeder” te worden. Helaas moet ik haar dan teleurstellen: wij hebben geen plaats voor een veulentje erbij. Vienne geeft aan mee te willen helpen met de merrie. Ik aanvaard het aanbod in dank. 

Voor de sessie had ik het volgende “plan de campagne” bedacht:
Stap 1: contact met de merrie maken om toestemming te vragen
Stap 2: contact met het veulen maken om uit te zoeken wat de wederzijdse aantrekkingskracht is tussen het veulen en cliënte, om het veulen over te dragen aan de merrie en tot slot om te controleren of het veulen inderdaad geheel uit het systeem van cliënte is verdwenen.
Stap 3: uitzoeken wat de overeenkomst is tussen cliënte en de paardenwereld om eventuele herhaling te voorkomen.

Stap 1: contact met de merrie
Cliënte heeft foto’s meegenomen van twee merries, voor het geval dat de favoriete merrie niet mee wil werken. Het was mij snel duidelijk dat de merrie van haar vriendin helemaal open staat voor dit veulen. De energie van de tweede merrie daarentegen klopte voor mijn gevoel niet met de energie van het veulen.
Wel was heling nodig van de merrie. Zij had een trauma in de achterhand. Op mijn vraag hoe ze in het verleden gedekt is (op natuurlijke of kunstmatige wijze) reageert ze verbaasd: “Natuurlijke dekking, kan dat ook?” Ik kreeg een vermoeden hoe het deze keer zal gaan en besloot haar niet wijzer te maken. Cliënte bevestigt mijn vermoeden.
Het trauma was veroorzaakt door kunstmatige inseminatie. Dit was in het verleden geschied als een koude klinische technische handeling, zonder respect voor de merrie; het had haar ook pijn gedaan. In mensentermen zou ik zeggen dat ze verkracht is. Cliënte kent degene die de merrie de vorige keer heeft geïnsemineerd en kan begrijpen dat de merrie er op die manier op reageerde. Zij gaf aan dat zowel zij als haar vriendin de inseminatie ook uit kunnen voeren (beiden zijn dierenarts) en of dat een mogelijke optie is? De merrie werd meteen rustig en antwoordde dat zij graag heeft dat cliënte de inseminatie uitvoert en dat haar baasje er bij is voor mentale en emotionele ondersteuning.
Op dit moment vroeg ik Vienne of zij nog iets toe te voegen had. Zij ging in gesprek met de merrie. Paarden communiceren onderling enerzijds via lichaamstaal en anderzijds op telepathische wijze. Tussen onze eigen merries zie ik op zo’n moment soms lichtflitsen over en weer gaan maar ik kan de codes (nog?) niet ontcijferen. Ik vertrouw op Vienne en wacht maar gewoon op de dingen die komen gaan. Plots zie ik de merrie geheel oplichten, behalve de achterhand op de plek waar ik het trauma geconstateerd had. Ik blijf in contact met beiden en wacht weer af. En ja hoor: langzaamaan breidt het licht zich uit om ook de gewonde plek te verlichten en te helen. De merrie wordt steeds rustiger en pas toen het klaar was ging ik verder. 

Stap 2: contact met het veulen
Om het contact met Veulentje, zoals we hem in de sessie besloten te noemen, te vergemakkelijken (cliënte was er vast van overtuigd dat het een hengstveulen is) vraag ik cliënte zich te verbinden met het Bethlehemgrid, een zeer helend en grondend (aardend) krachtveld in de Aarde.
Ik stelde me voor aan Veulentje en legde hem uit wat de bedoeling is, met de vraag of hij akkoord ging. Ik voelde dat mijn hele systeem, tot in de verste uithoeken van mijn aura, op een vriendelijke en zachte maar zeer besliste manier werd “doorgelicht”. Hij nam er de tijd voor.
Op de vraag of Veulentje wist dat hij een mensenmoeder had uitgekozen is het antwoord “nee”. Ik nodigde hem uit om eens goed te kijken naar het wezen wier bescherming hij heeft gezocht: ze loopt op twee benen in plaats van vier, heeft niet zo’n mooie staart en haar hoofd is héél anders. Het werd hem nu ook duidelijk waarom hij regelmatig zo onrustig werd (en cliënte op zo’n moment haar darmen voelde “crashen” en panisch werd; het was Veulentje’s paniek): “Hoe lang gaat dit nog duren?!”.
Toen alles tot hem doorgedrongen was raakte hij in een lichte paniek: “En wat nu dan?!”. Zowel cliënte als ik legden hem uit wat we van plan waren en ik bracht Veulentje in contact met zijn eventuele aanstaande paardenmoeder. Voor hem kon de overdracht niet snel genoeg plaatsvinden en toen ik cliënte verzocht Veulentje over te dragen zag ik dat de merrie haar hartchakra helemaal openende zodat hij zó naar binnen kon wandelen.
Cliënte voelde echter dat Veulentje nog niet geheel kon gaan. Ze voelde een soort verdriet om dit wezen dat al zó lang bij haar was los te laten. (Veulentje is bij haar sinds haar negentiende jaar toen ze aanwezig was bij de bevalling van een doodgeboren veulen.) Ik gaf haar de tijd om dit rouwproces door te maken en gaf haar daarbij de Amber-olie van Grandma Chandra (multidimensionaal healer) in haar handen. Deze hadden we aan het begin van de sessie al uitgekozen (cliënte gaf aan dat ze er rustig van werd) en op de aromasteen laten branden. Ze deed ook een druppel op haar voorhoofd.
Ondertussen bleef ik in contact met zowel Veulentje als de merrie én speurde cliënte’s systeem af  naar eventuele achtergebleven energieën van Veulentje. Toen cliënte zover was, nodigde ik haar uit om zelf ook op zoek te gaan naar eventuele achtergebleven stukken van Veulentje. Ze vond twee plekken waar Veulentje’s energie nog was blijven hangen. Ik gaf aan hoe ze die energieën terug kon geven aan Veulentje, maar het hapert.
Dit waws het moment om de overeenkomst tussen Veulentje en cliënte te onderzoeken. Toen Veulentje negentien jaar geleden dood geboren werd raakte hij wanhopig en in de war. Cliënte’s systeem bood Veulentje de geborgenheid en troost die hij op dat moment nodig had, zich niet realiserend dat het om een mens ging. Ik vroeg hem waarom hij het niet nogmaals had geprobeerd bij diezelfde paardenmoeder. Veulentje antwoordde “Het zou niet werken.” Haar energie klopte niet met de zijne. Vergelijkbaar met wat ik voelde bij de foto van de tweede merrie die cliënte had meegenomen. Toen het mis ging, wist hij dat het een volgende keer bij deze merrie ook niet zou lukken. Cliënte’s energie klopte wél. (Cliënte is zéér betrokken bij paarden; volgens sommigen is ze zelf een half paard. Ze heeft eigen paarden en heeft zich toegelegd op training van kreupele paarden.)
Er was eén klein probleem, maar daar kwam hij nú pas achter: cliënte was van de verkeerde soort…
Ik vroeg cliënte welke les zij nog te leren heeft van Veulentje. Zij realiseerde zich dat ze naar de dieren trok omdat ze bij mensen niet de geborgenheid vond die ze nodig had, en dat ze nu bezig is om te leren ook met mensen op dezelfde liefdevolle en respectvolle wijze om te gaan zoals ze dat met dieren, en met name met paarden, doet. Veulentje leerde haar op dat moment om ook negatieve, belastende energie van mensen door zich heen te laten stromen zonder zich erdoor van de wijs te laten brengen. Ze bracht de les in gedachten in praktijk met iemand die ze kende, en ervaarde dat het werkt.
Hierna kon ze de nog achtergebleven energie van Veulentje onbelemmerd aan hem terug geven, en ervaarde ze dat er ruimte kwam in dat deel van haar lichaam en dat ze vrijer kon ademen.

Ze ervaarde Veulentje als erg ver weg, terwijl ze de merrie vlak naast zich voelde. Ze voelde ook niet langer de wens om eigenaresse te worden van Veulentje, op het moment dat hij echt geboren wordt. (Dat was wel het plan als het een hengstveulen zou zijn.) En, belangrijk!, ze voelde geen angst meer om bij de geboorte aanwezig te zijn, maar voelt daar ook de noodzaak niet toe. 
In mijn beeld heeft Veulentje zich gevoegd bij al die andere paardenzieltjes die wachten op incarnatie. Ik zag op dat moment zelfs geen lijn lopen naar de merrie en merkte op dat het me niet zou verbazen als hij eventueel een andere paardenmoeder uit zou kiezen.
Zowel cliënte als ik hebben niet het gevoel dat Veulentje bij cliënte terug zal komen: hij weet nu waar hij thuis hoort.

Stap 3: onderzoek naar de overeenkomst (“contract”) tussen cliënte en de paardenwereld
Omdat cliënte het gevoel had dat de geschiedenis met Veulentje éénmalig is en geen behoefte had aan verder onderzoek (het voelt voor haar helemaal o.k. met de paarden), stoppen we ermee.
Ter afsluiting checkten mijn handen haar systeem en werken we nog even aan een pijnlijke plek in haar buik. 
Tot slot dankte ik de merrie en Veulentje en het viel me op dat er nu tussen Veulentje en de merrie een gouden lichtlijn was. Het zou me nu hógelijk verbazen als hij bij een àndere paardenmoeder geboren zou worden…

Toen cliënte naar huis was, loop ik naar Vienne om haar te bedanken voor haar medewerking. Hoewel ik het tijdens de sessie niet gemerkt had (er waren zoveel dingen waar ik mijn aandacht aan moest geven) realiseerde ik me dat Vienne veel méér heeft gedaan dan “slechts” de merrie helpen helen. Ze was steeds aanwezig geweest om zowel de merrie als Veulentje gerust te stellen en heeft Veulentje ook de weg gewezen naar de andere veulenzieltjes. Ook de volgende dagen was ze nog in contact met Veulentje om te zorgen dat hij “op het goede spoor” bleef.

Enkele weken later bevestigde Paul Chek dat cliënte inderdaad vrij is van de energie van het veulen, en ervaarde cliënte dat de pijnaanvallen, hoewel minder frequent nog steeds aanwezig, niet langer gepaard gaan aan paniek.

Omdat cliënte daar geen behoefte toe voelde hadden we haar relatie tot de paardenwereld niet verder onderzocht. Echter, tijdens het schrijven van dit verslag kwam hierover méér informatie los.
Cliënte had in een ver verleden paardenlevens geleid. Vandaar haar zéér sterke binding met de paardenziel. Veulentje is een mens die er op dit moment voor kiest om paardenlevens te gaan leven. De “life-experience” waar hij nu al zo lang naar hunkert is pas zijn tweede of hooguit derde leven als paard. Vandaar dat hij de energie van mens en paard nog door elkaar haalde en niet goed in kon schatten welke merrie energetisch bij hem paste. 
Voor mij is het een grote verrassing om te ontdekken dat de mythische wezens, half mens half paard (centaurs genaamd; zie ook de afbeelding van het dierenriemteken Boogschutter), nog steeds op Aarde verblijven. Weliswaar niet meer in de “dubbele vorm” zoals in de oude verhalen: ze kiezen nu hetzij voor de ene, hetzij voor de andere vorm, maar nog immer, zoals de Ouden al wisten, onsterfelijk…

Paul Chek (sjamaan, holistisch therapeut, auteur) leidt het C.H.E.K. Institute (USA), verzorgt
workshops en internet-cursussen met als doel iedereen de mogelijkheid te geven een vrije denker te worden. Hiernaast houdt hij zich bezig met welzijn en gezondheid. Zie www.chekinstitute.com.
Chandra kreeg de titel “grandmother” (drager van wijsheid) op zestienjarige leeftijd van Chief Golden Eagle. Inmiddels is ze vierentwintig jaar oud en werkt ze als healer met de intentie om de mensheid te begeleiden om te leven met en in de Nieuwe Energie. Haar oliën helpen ons onze ziel te helen en onze planetaire missie te volbrengen. Zie www.grandmachandra.nl.